خسی در میقات

با درود به همه شما دوستان عزیز و گرامی

چندی پیش در کشاورزی روش هیدرو پونیک ( Hydroponic ) رواج یافت که در این روش از خاک استفاده

نمی شود و تمام عناصر مورد نیاز گیاه بصورت محلول در آب در اختیار گیاه قرار می گیرد و این روش

عملکرد در واحد سطح بسیار بیشتری نسبت به روش سنتی دارد.

نمونه ای از گلخانه هیدروپونیک

اما امروزه با بالا رفتن قیمت مواد غذایی در جهان طرح مزارع عمودی نظر مهندسان اروپایی و آمریکایی را

به خود جلب کرده. یکی از این طراحان مزارع آسمان خراش که پروفسوری از دانشگاه کلمبیاست ، اظهار می

دارد که تنها یکی از این مزارع ، قابلیت تولید سالانه 12 میلیون محصول را دارد، این دانشمند 68 ساله افزود

همانگونه که رفتن به ماه از اهمیت بسیاری برخوردار بود باید به این ابتکار توجه خاصی شود زیرا در

صورت عملی شدن این پروژه می توان جهان را از گرسنگی نجات داد.

به عقیده کارشناسان این طرح نه تنها ضرری متوجه محیط زیست نخواهد کرد بلکه از لحاظ اقتصادی نیز

بسیار با صرفه خواهد بود.

با توجه به افزایش روز افزون جمعیت این طرح می تواند مشکل گشای گرسنگی در جهان باشد.

نمونه ای از مزارع عمودی

امروزه در ایران و در اطراف شهر ها گلخانه های هلندی و گهگاهی نیز گلخانه های هیدروپونیک به چشم می

خورند و زمین های کشاورزی که بر روی اصول کار می کنند. اما فراموش نکنیم که روستاها هنوز بسیاری

از اصول کشاورزی را نمی دانند و حتی گاهی شخم در جهت شیب زمین انجام می دهند و این سهل انگاری ها

باعث شده که فائو ( سازمان خواروبار جهانی ) مرتب به ایران هشدار دهد که خاک سطح الارض خود را از

بین می برد ( خاک سطح الارض خاکی است که دارای هوموس و مواد آلی بسیاری می باشد و برای زراعت

بسیار غنی و مناسب است ) در آمار های غیر رسمی از برخی کارشناسان شنیده می شود که اگر کشاورزان

درست و اصولی کار کنند. ایران می تواند غذای بیش از 350 میلیون انسان را تامین کند و در بخش نیاز جامعه

نتنها خودکفا باشیم بلکه صادر کننده نیز باشیم در حالی که امروز به یک وارد کننده تبدیل شده ایم. هنوز از

یاد نبرده ایم که یکی از گلخانه های بزرگ هیدروپونیک کشور در فردوس با شکست مواجه شد و دلیل آن هم

اختصاص ندادن سوخت ( گازوئیل ) در زمستان بود.

چندی پیش وزارت جهاد کشاورزی طرح طوبی ( بیابان زدایی ) را راه اندازی کرد که در ابتدا بسیار خوب

پیش می رفت اما رفته رفته کند شد و امروز تقریبا فراموش شده است.

در پایان این سوال ها در ذهن نقش می بندد که چطور کشوری مانند نروژ با مساحت بسیار اندک خود و پوشش

گیاهی و عمق خاک بسیار نامناسب خود ( عمق خاک مناسب در نروژ 10 سانتی متر است ) 4 برابر

صادرات نفتی ایران در یک سال گیاه دارویی به دنیا صادر می کند در حالی که ایران با اقلیم هایی متفاوت و

عمق خاک بسیار مناسب ( عمق خاک مناسب ایران با احتساب کویر و کوهستان ها بطور متوسط 45 سانتی

متر است ) هیچ سهمی در این مورد ندارد.

در سال 2000 میلادی سازمان تجارت جهانی ، تجارت گیاهان دارویی را رقمی بالغ بر 265 میلیارد دلار

اعلام کرد در حالی که سهم ایران بسیار ناچیز بود. در ایران 7500 گونه گیاهی داریم که در مقایسه با اروپا و

آمریکا بسیار غنی تر است.

با این اوصاف به راستی سهم ایران از پیشرفت در زمینه کشاورزی و استفاده از این پیشرفت ها چقدر است؟