خسی در میقات
|
|
|
|
کلارا آبکار
اگر تاریخ هنر نگار گری ایران را کمی مرور کنیم به اشخاصی می رسیم که نه تنها در سطح جهانی عرض اندام کردند بلکه حس نوع دوستی نیز در آنها موج می زند. یکی از این افتخارات هنری ایران شادروان استاد کلارا آبکار هستند استاد کلارا آبکار از یک خانواده هنرور و دانش پرور اصفهانی در سال 1301 خورشیدی در تهران دیده به جهان گشود . در دوران دبستان و دوره دبیرستان به هنرنگارگری نزدیک شد و با راهنمایی یکی از بستگانش در هنرستان بانوان ثبت نام نمود. و زیر نظر استادان بزرگی چون شادروان هادی خان تجویدی و علی درودی در این مدرسه تدریس نمودند و در سال ۱۳۱۷ دیپلم رشته مینیاتور را از آن خود کرد و به هنرستان عالی هنرهای زیبا رفت و جوهر وجودش را با عطر عشق هنرمندانی چون: علی کریمی، عبدالله باقری و نصرت الله یوسفی و ...پر کرد. مضامین هنر او بیشتر برگرفته از ادبیات غنی کشورمان چون: لیلی ومجنون، یوسف و زلیخا و شیخ صنعان و ...می باشد. و در محضر استاد حسین کاشی تراش در زمینه طرح و رسم گره و گره چینی را آموخت. در سال ۱۳۲۰ از وزارت پیشه و هنر گواهینامه درجه اول مینیاتوری را دریافت کرد و از آن پس در مراکز هنری وزارت فرهنگ و هنر آن زمان مشغول به کار شد و در سال ۱۳۵۳ بازنشسته شد در سال ۱۳۶۸ گواهینامه درجه یک هنرمندی را که معادل رتبه استادی است از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت نمود. در سال ۱۳۷۱ با تشویق کارشناسان اداره کل موزه های تهران خانه و آثارش را به سازمان میراث فرهنگی اهدا کرد و به نشانه قدر دانی از این اقدام در روز جهانی موزه در تاریخ ۲۸ اردیبهشت ۱۳۷۳ موزه مینیاتور آبکار در مجموعه فرهنگی تاریخی سعد آباد افتتاح گردید. و اما گزیده ای از زندگی نامه استاد کلارا آبکار: نقاش برجسته کلارا آبکار در سال ۱۳۰۱ خورشیدی(۱۹۲۲ میلادی) در تهران در خانواده ای از ارامنه اصفهان به دنیا آمد. خواهران و برادران او هنرمند و آشنا به عکاسی بودند. وجود خانواده و مادری فرهنگ دوست او را به دنیای هنر سوق داد.آنچنان که او در کودکی تمایل فراوان به هنر نقاشی نشان داد. سپس به یاری خانواده در ((هنرستان دختران)) آن زمان به عنوان هنرجویی جوان ثبت نام نمود و پس از گذراندن دوره سه ساله هنرستان وارد ((هنرستان هنرهای زیبا)) شد. در دوره سه ساله هنرستان بزرگانی همچون استاد طاهر جواد زاده (استاد مینیاتور)،استاد هادی خان تجویدی(استاد مینیاتور)،استاد علی درودی(استاد تذهیب)، و در هنرستان عالی استاد مقیمی (استاد مینیاتور) ، استاد نصراله یوسفی (استاد تذهیب و نقش قالی)، استاد عبدالله باقری (استاد تذهیب) و استاد حسین کاش تراش (استاد گره چینی) استادان و راهنمایان او در عرصه پهناور نگارگری بودند. کلارا آبکار آهسته ولی به شیوه ای علمی و مطمئن دست به هنر نقاشی زد و سرآمد این هنر میان بانوان گردید.استاد کلارا آبکار پس از پایان هنرستان عالی در بخش های مختلف وزارت فرهنگ و هنر وقت فعالیت کرد. او با دل و جان کار می کرد و در طول خدمت صدها مینیاتور،تذهیب،طرح و نقش گره، طرح لباس، پارچه و زیورآلات و ...آفرید که نمونه های آنها را در کتاب ها و موزه های متعدد از جمله موزه های مردم شناسی آبکار،هنرهای ملی و موزه ملی ارمنستان می توان دید.یکی از ویژگیهای بیانی در تابلوهای آبکار وجود خط های روان و موسیقیائی بودن آنهاست. این خصوصیت در تابلوی ((باده عشق)) به صورت بارز نمایان است،کاری که در آن خطوط ساختاری کامل دارند و مملو از موسیقی هستند. در تابلوهای مینیاتور آبکار مناظر اسب سواری،طبیعت بی جان،گل ها،آرامگاه های عمر خیام،عطار و شیخ احمد و همچنین برج های فیروزآباد و علی آباد کاشان که تحت نظر سازمان ملی هنر و موزه ها می باشند از جایگاه ویژه ای برخوردارند. از مشهورترین آثار وی می توان از ((انوشیروان و بزرگمهر))،((شکار بهرام))،((یوسف و زلیخا)) و ((پیرزن و سلطان سنجر)) نام برد. یکی دیگر از آثار برجسته آبکار ((تاج پیمان)) می باشد (نگین کاری روی نقره) که با طراحی وی انجام شده است. در آثار کلارا آبکار با وجودی که موضوع مینیاتور صد در صد ایرانی است اما اکسپرسیون صورت ها و به طور کلی ارمنی است. استاد آبکار با وجود نیاز مالی هرگز آثارش را به معرض فروش نگذاشت و در برابر اصرار دیگران برای فروش آثارش می گفت: مگر شما می توانید فرزندانتان را بفروشید؟ او اعتقاد داشت که هنر واقعی با پول سازگار نیست و آنچنان که در یک اقدام بی سابقه در سال ۱۳۷۰ خورشیدی (۱۹۹۱ میلادی) خانه مسکونی و همه آثارش را به سازمان میراث فرهنگی اهدا کرد و سازمان میراث فرهنگی در سال ۱۳۷۲ خورشیدی (۱۹۹۳ میلادی) در مجموعه فرهنگی سعدآباد، موزه ای به نام او تاسیس کرد که یکی از موزه های منحصر به فرد ایران است. خانه استاد نیزپس از طراحی و بازسازی همانگونه که آرزو داشت تبدیل به آموزشگاه هنر نگارگری شد.استاد کلارا آبکار در نخستین روز بهار سال ۱۳۷۴ خورشیدی (۱۹۹۶ میلادی) بدرود حیات گفت. یادش همواره گرامی · پی نوشت : این مطلب را از وبلاگ قدیمی ام به این وبلاگ انتقال دادم. گرچه از دیدگاه من بازخوانی این مطلب خالی از لطف نخواهد بود. روز و روزگار خوش
نگارش شده توسط آرمین | پیوند ثابت |
سخن بزرگان
چارلی چاپرین : خوشبختی یعنی فاصله این بدبختی تا آن بد بختی با تشکر از همه شما دوستان گرامی
|
درباره وبلاگ
 بیایید به عنوان یک رسانه به وبلاگ نگاه کنیم با دیدگاه های هم آشنا شویم و به دیدگاه های همدیگر احترام بگذاریم و اگر انتقادی هست با ادبیاتی رسانه ای آن را عنوان کنیم تا فرهنگ انتقاد و تمجید را به درستی نهادینه کنیم.
وضعیت من در یاهو
جستجوگر گوگل
 "> |
